Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός | Ορθόδοξοι Πατέρες Our Lord Jesus Christ | Orthodox Fathers

»»»    Εἰς τὰ Θεοφάνια, εἴτουν Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος

Εἰς τὰ Θεοφάνια, εἴτουν Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος


Χριστός γεννάται, δοξάσατεΑʹ. Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε·
Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε·
Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε.
Ἄσατε τῷ Κυρίῳ, πᾶσα ἡ γῆ·
καὶ, ἵν' ἀμφότερα συνελὼν εἴπω,
Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοὶ, καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ, διὰ τὸν ἐπουράνιον, εἶτα ἐπίγειον.
Χριστὸς ἐν σαρκὶ, τρόμῳ καὶ χαρᾷ ἀγαλλιᾶσθε·
τρόμῳ, διὰ τὴν ἁμαρτίαν·
χαρᾷ, διὰ τὴν ἐλπίδα.
Χριστὸς ἐκ Παρθένου·
γυναῖκες παρθενεύετε, ἵνα Χριστοῦ γένησθε μητέρες.
Τίς οὐ προσκυνεῖ τὸν ἀπ' ἀρχῆς;
τίς οὐ δοξάζει τὸν τελευταῖον;

Βʹ. Πάλιν τὸ σκότος λύεται, πάλιν τὸ φῶς ὑφίσταται,
πάλιν Αἴγυπτος σκότῳ κολάζεται,
πάλιν Ἰσραὴλ στύλῳ φωτίζεται.
Ὁ λαὸς, ὁ καθήμενος ἐν σκότει τῆς ἀγνοίας,
ἰδέτω φῶς μέγα τῆς ἐπιγνώσεως.
Τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν·
ἰδοὺ γέγονε τὰ πάντα καινά.
Τὸ γράμμα ὑποχωρεῖ, τὸ πνεῦμα πλεονεκτεῖ,
αἱ σκιαὶ παρατρέχουσιν, ἡ ἀλήθεια ἐπεισέρχεται.
Ὁ Μελχισεδὲκ συνάγεται·
ὁ ἀμήτωρ, ἀπάτωρ γίνεται·
ἀμήτωρ τὸ πρότερον,
ἀπάτωρ τὸ δεύτερον.
Νόμοι φύσεως καταλύονται.
Πληρωθῆναι δεῖ τὸν ἄνω κόσμον.
Χριστὸς κελεύει· μὴ ἀντιτείνωμεν.

Πάντα τὰ ἔθνη, κροτήσατε χεῖρας,
ὅτι παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν,
υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν,
οὗ ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ
(τῷ γὰρ σταυρῷ συνεπαίρεται),
καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, μεγάλης βουλῆς, τῆς τοῦ Πατρὸς, Ἄγγελος.

Ἰωάννης βοάτω·
Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου.
Κἀγὼ βοήσομαι τῆς ἡμέρας τὴν δύναμιν·
Ὁ ἄσαρκος σαρκοῦται,
ὁ Λόγος παχύνεται,
ὁ ἀόρατος ὁρᾶται,
ὁ ἀναφὴς ψηλαφᾶται,
ὁ ἄχρονος ἄρχεται,
ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Υἱὸς ἀνθρώπου γίνεται,
Ἰησοῦς Χριστὸς,
χθὲς καὶ σήμερον, ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἰουδαῖοι σκανδαλιζέσθωσαν,
Ἕλληνες διαγελάτωσαν, αἱρετικοὶ γλωσσαλγείτωσαν.
Τότε πιστεύσουσιν, ὅταν ἴδωσιν εἰς οὐρανὸν ἀνερχόμενον·
εἰ δὲ μὴ τότε, ἀλλ' ὅταν ἐξ οὐρανῶν ἐρχόμενον,
καὶ ὡς κριτὴν καθεζόμενον.

Γʹ. Ταῦτα μὲν ὕστερον.
Τὰ δὲ νῦν Θεοφάνια, ἡ πανήγυρις, εἴτουν Γενέθλια·
λέγεται γὰρ ἀμφότερα,
δύο κειμένων προσηγοριῶν ἑνὶ πράγματι.
Ἐφάνη γὰρ Θεὸς ἀνθρώποις διὰ γεννήσεως·
τὸ μὲν ὢν, καὶ ἀεὶ ὢν ἐκ τοῦ ἀεὶ ὄντος,
ὑπὲρ αἰτίαν καὶ λόγον
(οὐδὲ γὰρ ἦν τοῦ Λόγου λόγος ἀνώτερος)·
τὸ δὲ, δι' ἡμᾶς γενόμενος ὕστερον,
ἵν' ὁ τὸ εἶναι δοὺς, καὶ τὸ εὖ εἶναι χαρίσηται·
μᾶλλον δὲ, ῥεύσαντας ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ εὖ εἶναι διὰ κακίαν, πρὸς αὐτὸ πάλιν ἐπαναγάγῃ διὰ σαρκώσεως.
Ὄνομα δὲ, τῷ φανῆναι μὲν, Θεοφάνια·
τῷ δὲ γεννᾶσθαι, Γενέθλια.

∆ʹ. Τοῦτό ἐστιν ἡμῖν ἡ πανήγυρις,
τοῦτο ἑορτάζομεν σήμερον,
ἐπιδημίαν Θεοῦ πρὸς ἀνθρώπους,
ἵνα πρὸς Θεὸν ἐνδημήσωμεν,
ἢ ἐπανέλθωμεν (οὕτω γὰρ εἰπεῖν οἰκειότερον),
ἵνα τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον ἀποθέμενοι,
τὸν νέον ἐνδυσώμεθα·
καὶ ὥσπερ ἐν τῷ Ἀδὰμ ἀπεθάνομεν,
οὕτως ἐν τῷ Χριστῷ ζήσωμεν,
Χριστῷ καὶ συγγεννώμενοι, καὶ συσταυρούμενοι,
καὶ συνθαπτόμενοι, καὶ συνανιστάμενοι.

∆εῖ γάρ με παθεῖν τὴν καλὴν ἀντιστροφήν·
καὶ ὥσπερ ἐκ τῶν χρηστοτέρων, ἦλθε τὰ λυπηρὰ,
οὕτως ἐκ τῶν λυπηρῶν, ἐπανελθεῖν τὰ χρηστότερα.
Οὗ γὰρ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία,
ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις·
καὶ εἰ ἡ γεῦσις κατέκρινε,
πόσῳ μᾶλλον τὸ Χριστὸν παθεῖν ἐδικαίωσεν;
Τοιγαροῦν ἑορτάζωμεν, μὴ πανηγυρικῶς, ἀλλὰ θεϊκῶς·
μὴ κοσμικῶς, ἀλλ' ὑπερκοσμίως·
μὴ τὰ ἡμέτερα, ἀλλὰ τὰ τοῦ ἡμετέρου,
μᾶλλον δὲ τὰ τοῦ ∆εσπότου·
μὴ τὰ τῆς ἀσθενείας, ἀλλὰ τὰ τῆς ἰατρείας·
μὴ τὰ τῆς πλάσεως, ἀλλὰ τὰ τῆς ἀναπλάσεως.

Εʹ. Ἔσται δὲ τοῦτο πῶς;
Μὴ πρόθυρα στεφανώσωμεν, μὴ χοροὺς συστησώμεθα,
μὴ κοσμήσωμεν ἀγυιὰς, μὴ ὀφθαλμὸν ἑστιάσωμεν,
μὴ ἀκοὴν καταυλήσωμεν, μὴ ὄσφρησιν ἐκθηλύνωμεν,
μὴ γεῦσιν καταπορνεύσωμεν, μὴ ἁφῇ χαρισώμεθα,
ταῖς προχείροις εἰς κακίαν ὁδοῖς, καὶ εἰσόδοις τῆς ἁμαρτίας,
μὴ ἐσθῆτι μαλακισθῶμεν, ἁπαλῇ τε καὶ περιῤῥεούσῃ,
καὶ ἧς τὸ κάλλιστον ἀχρηστία, μὴ λίθων διαυγείαις,
μὴ χρυσοῦ περιλάμψεσι, μὴ χρωμάτων σοφίσμασι ψευδομένων τὸ φυσικὸν κάλλος,
καὶ κατὰ τῆς εἰκόνος ἐξευρημένων·
μὴ κώμοις καὶ μέθαις,
οἷς κοίτας καὶ ἀσελγείας οἶδα συνεζευγμένας·
ἐπειδὴ κακῶν διδασκάλων κακὰ τὰ μαθήματα,
μᾶλλον δὲ πονηρῶν σπερμάτων πονηρὰ τὰ γεώργια.
Μὴ στιβάδας ὑψηλὰς πηξώμεθα σκηνοποιοῦντες τῇ γαστρὶ τὰ τῆς θρύψεως.
Μὴ τιμήσωμεν οἴνων τοὺς ἀνθοσμίας,
ὀψοποιῶν μαγγανείας, μύρων πολυτελείας.
Μὴ γῆ καὶ θάλασσα τὴν τιμίαν ἡμῖν κόπρον δωροφορείτωσαν·
οὕτω γὰρ ἐγὼ τιμᾷν οἶδα τρυφήν.
Μὴ ἄλλος ἄλλον ἀκρασίᾳ νικᾷν σπουδάζωμεν.
Ἀκρασία γὰρ ἐμοὶ, πᾶν τὸ περιττὸν καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν·
καὶ ταῦτα πεινώντων ἄλλων καὶ δεομένων,
τῶν ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ τε καὶ κράματος.

ςʹ. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν Ἕλλησι παρῶμεν,
καὶ Ἑλληνικοῖς κόμποις, καὶ πανηγύρεσιν·
οἳ καὶ θεοὺς ὀνομάζουσι κνίσσαις χαίροντας,
καὶ ἀκολούθως τὸ θεῖον τῇ γαστρὶ θεραπεύουσι,
πονηροὶ πονηρῶν δαιμόνων, καὶ πλάσται, καὶ μυσταγωγοὶ, καὶ μύσται τυγχάνοντες.

Ἡμεῖς δὲ, οἷς Λόγος τὸ προσκυνούμενον,
κἄν τι δέῃ τρυφᾷν, ἐν λόγῳ τρυφήσωμεν,
καὶ θείῳ νόμῳ, καὶ διηγήμασι, τοῖς τε ἄλλοις,
καὶ ἐξ ὧν ἡ παροῦσα πανήγυρις·
ἵν' οἰκεῖον ᾖ τὸ τρυφᾷν, καὶ μὴ πόῤῥω τοῦ συγκαλέσαντος.
Ἢ βούλεσθε (καὶ γὰρ ἐγὼ σήμερον ἑστιάτωρ ὑμῖν) ἐγὼ τὸν περὶ τούτων παραθῶ λόγον τοῖς καλοῖς ὑμῖν δαιτυμόσιν,
ὡς οἷόν τε δαψιλῶς τε καὶ φιλοτίμως, ἵν' εἰδῆτε,
πῶς δύναται τρέφειν ὁ ξένος τοὺς ἐγχωρίους,
καὶ τοὺς ἀστικοὺς ὁ ἄγροικος,
καὶ τοὺς τρυφῶντας ὁ μὴ τρυφῶν,
καὶ τοὺς περιουσίᾳ λαμπροὺς, ὁ πένης τε καὶ ἀνέστιος;
Ἄρξομαι δὲ ἐντεῦθεν·
καί μοι καθήρασθε, καὶ νοῦν, καὶ ἀκοὴν, καὶ διάνοιαν,
ὅσοι τρυφᾶτε τὰ τοιαῦτα·
ἐπειδὴ περὶ Θεοῦ, καὶ θεῖος ὁ λόγος·
ἵν' ἀπέλθητε τρυφήσαντες ὄντως τὰ μὴ κενούμενα.
Ἔσται δὲ ὁ αὐτὸς πληρέστατός τε ἅμα καὶ συντομώτατος·
ὡς μήτε τῷ ἐνδεεῖ λυπεῖν, μήτε ἀηδὴς εἶναι διὰ τὸν κόρον.

Ζʹ. Θεὸς ἦν μὲν ἀεὶ, καὶ ἔστι, καὶ ἔσται·
μᾶλλον δὲ ἔστιν ἀεί.
Τὸ γὰρ ἦν, καὶ ἔσται, τοῦ καθ' ἡμᾶς χρόνου τμήματα,
καὶ τῆς ῥευστῆς φύσεως·
ὁ δὲ ὢν ἀεὶ, καὶ τοῦτο αὐτὸς ἑαυτὸν ὀνομάζει,
τῷ Μωϋσεῖ χρηματίζων ἐπὶ τοῦ ὄρους.
Ὅλον γὰρ ἐν ἑαυτῷ συλλαβὼν, ἔχει τὸ εἶναι,
μήτε ἀρξάμενον, μήτε παυσόμενον,
οἷόν τι πέλαγος οὐσίας ἄπειρον καὶ ἀόριστον,
πᾶσαν ὑπερεκπῖπτον ἔννοιαν,
καὶ χρόνου καὶ φύσεως·
νῷ μόνῳ σκιαγραφούμενος,
καὶ τοῦτο λίαν ἀμυδρῶς
καὶ μετρίως, οὐκ ἐκ τῶν κατ' αὐτὸν,
ἀλλ' ἐκ τῶν περὶ αὐτὸν,
ἄλλης ἐξ ἄλλου φαντασίας συλλεγομένης,
εἰς ἕν τι τῆς ἀληθείας ἴνδαλμα, πρὶν κρατηθῆναι, φεῦγον, καὶ πρὶν νοηθῆναι, διαδιδράσκον·
τοσαῦτα περιλάμπον ἡμῶν τὸ ἡγεμονικὸν,
καὶ ταῦτα κεκαθαρμένον,
ὅσα καὶ ὄψιν ἀστραπῆς τάχος οὐχ ἱσταμένης.

Ἐμοὶ δοκεῖν, ἵνα τῷ ληπτῷ μὲν ἕλκῃ πρὸς ἑαυτὸ
(τὸ γὰρ τελέως ἄληπτον, ἀνέλπιστον, καὶ ἀνεπιχείρητον),
τῷ δὲ ἀλήπτῳ θαυμάζηται,
θαυμαζόμενον δὲ ποθῆται πλέον,
ποθούμενον δὲ καθαίρῃ,
καθαῖρον δὲ θεοειδεῖς ἀπεργάζηται,
τοιούτοις δὲ γενομένοις, ὡς οἰκείοις, ἤδη προσομιλῇ,
τολμᾷ τι νεανικὸν ὁ λόγος,
Θεὸς θεοῖς ἑνούμενός τε καὶ γνωριζόμενος,
καὶ τοσοῦτον ἴσως,
ὅσον ἤδη γινώσκει τοὺς γινωσκομένους.

Ἄπειρον οὖν τὸ θεῖον καὶ δυσθεώρητον·
καὶ τοῦτο πάντη καταληπτὸν αὐτοῦ μόνον, ἡ ἀπειρία·
κἄν τις οἴηται τῷ ἁπλῆς εἶναι φύσεως,
ἢ ὅλον ἄληπτον εἶναι, ἢ τελέως ληπτόν.
Τί γὰρ ὃς ἁπλῆς ἐστι φύσεως, ἐπιζητήσωμεν.
Οὐ γὰρ δὴ τοῦτο φύσις αὐτῷ ἡ ἁπλότης·
εἴπερ μηδὲ τοῖς συνθέτοις, μόνον τὸ εἶναι συνθέτοις.

Ηʹ. ∆ιχῆ δὲ τοῦ ἀπείρου θεωρουμένου,
|κατά τε ἀρχὴν καὶ τέλος
(τὸ γὰρ ὑπὲρ ταῦτα, καὶ μὴ ἐν τούτοις, ἄπειρον),
ὅταν μὲν εἰς τὸν ἄνω βυθὸν ὁ νοῦς ἀποβλέψῃ,
οὐκ ἔχων ὅποι στῇ καὶ ἀπερείσηται ταῖς περὶ Θεοῦ φαντασίαις,
τὸ ἐνταῦθα ἄπειρον καὶ ἀνέκβατον,
ἄναρχον προσηγόρευσεν·
ὅταν δὲ εἰς τὰ κάτω καὶ τὰ ἑξῆς,
ἀθάνατον καὶ ἀνώλεθρον·
ὅταν δὲ συνέλῃ τὸ πᾶν, αἰώνιον.

Αἰὼν γὰρ, οὔτε χρόνος, οὔτε χρόνου τι μέρος·
οὐδὲ γὰρ μετρητόν·
ἀλλ' ὅπερ ἡμῖν ὁ χρόνος, ἡλίου φορᾷ μετρούμενος,
τοῦτο τοῖς ἀϊδίοις, αἰὼν,
τὸ συμπαρεκτεινόμενον τοῖς οὖσιν,
οἷόν τι χρονικὸν κίνημα, καὶ διάστημα.

Ταῦτά μοι περὶ Θεοῦ πεφιλοσοφήσθω τανῦν.
Οὐδὲ γὰρ ὑπὲρ ταῦτα καιρὸς,
ὅτι μὴ θεολογία τὸ προκείμενον ἡμῖν, ἀλλ' οἰκονομία.
Θεοῦ δὲ ὅταν εἴπω,
λέγω Πατρὸς, καὶ Υἱοῦ, καὶ ἁγίου Πνεύματος·
οὔτε ὑπὲρ ταῦτα τῆς θεότητος χεομένης,
ἵνα μὴ δῆμον θεῶν εἰσαγάγωμεν·
οὔτε ἐντὸς τούτων ὁριζομένης,
ἵνα μὴ πενίαν θεότητος κατακριθῶμεν,
ἢ διὰ τὴν μοναρχίαν Ἰουδαΐζοντες,
ἢ διὰ τὴν ἀφθονίαν Ἑλληνίζοντες.

Τὸ γὰρ κακὸν ἐν ἀμφοτέροις ὅμοιον,
κἂν ἐν τοῖς ἐναντίοις εὑρίσκηται.
Οὕτω μὲν οὖν τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων,
ἃ καὶ τοῖς σεραφὶμ συγκαλύπτεται,
καὶ δοξάζεται τρισὶν ἁγιασμοῖς,
εἰς μίαν συνιοῦσι κυριότητα καὶ θεότητα·
ὃ καὶ ἄλλῳ τινὶ τῶν πρὸ ἡμῶν πεφιλοσόφηται κάλλιστά τε καὶ ὑψηλότατα.

Θʹ. Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἤρκει τῇ ἀγαθότητι τοῦτο,
τὸ κινεῖσθαι μόνον τῇ ἑαυτῆς θεωρίᾳ,
ἀλλ' ἔδει χεθῆναι τὸ ἀγαθὸν καὶ ὁδεῦσαι,
ὡς πλείονα εἶναι τὰ εὐεργετούμενα
(τοῦτο γὰρ τῆς ἄκρας ἦν ἀγαθότητος),
πρῶτον μὲν ἐννοεῖ τὰς ἀγγελικὰς δυνάμεις καὶ οὐρανίους·
καὶ τὸ ἐννόημα ἔργον ἦν,
Λόγῳ συμπληρούμενον, καὶ Πνεύματι τελειούμενον.
Καὶ οὕτως ὑπέστησαν λαμπρότητες δεύτεραι,
λειτουργοὶ τῆς πρώτης λαμπρότητος·
εἴτε νοερὰ πνεύματα, εἴτε πῦρ οἷον ἄϋλον καὶ ἀσώματον, εἴτε τινὰ φύσιν ἄλλην, ὅτι ἐγγυτάτω τῶν εἰρημένων,
ταύτας ὑποληπτέον.

Βούλομαι μὲν εἰπεῖν, ὅτι ἀκινήτους πρὸς τὸ κακὸν,
καὶ μόνην ἐχούσας τὴν τοῦ καλοῦ κίνησιν,
ἅτε περὶ Θεὸν οὔσας, καὶ τὰ πρῶτα ἐκ Θεοῦ λαμπομένας·
τὰ γὰρ ἐνταῦθα, δευτέρας ἐλλάμψεως.
Πείθει δέ με, μὴ ἀκινήτους, ἀλλὰ δυσκινήτους,
καὶ ὑπολαμβάνειν ταύτας,
καὶ λέγειν, ὁ διὰ τὴν λαμπρότητα Ἑωσφόρος,
σκότος διὰ τὴν ἔπαρσιν καὶ γενόμενος,
καὶ λεγόμενος, αἵ τε ὑπ' αὐτὸν ἀποστατικαὶ δυνάμεις, δημιουργοὶ τῆς κακίας, τῇ τοῦ καλοῦ φυγῇ,
καὶ ἡμῖν πρόξενοι.

Ιʹ. Οὕτω μὲν οὖν ὁ νοητὸς αὐτῷ,
καὶ διὰ ταῦτα ὑπέστη κόσμος,
ὡς ἐμὲ γοῦν περὶ τούτων φιλοσοφῆσαι,
μικρῷ λόγῳ τὰ μεγάλα σταθμώμενον.

Ἐπεὶ δὲ τὰ πρῶτα καλῶς εἶχεν αὐτῷ,
δεύτερον ἐννοεῖ κόσμον ὑλικὸν καὶ ὁρώμενον·
καὶ οὗτός ἐστι τὸ ἐξ οὐρανοῦ καὶ γῆς,
καὶ τῶν ἐν μέσῳ σύστημά τε καὶ σύγκριμα,
ἐπαινετὸν μὲν τῆς καθ' ἕκαστον εὐφυΐας,
ἀξιεπαινετώτερον δὲ τῆς ἐξ ἁπάντων εὐαρμοστίας καὶ συμφωνίας, ἄλλου πρὸς ἄλλο τι καλῶς ἔχοντος,
καὶ πάντων πρὸς ἅπαντα, εἰς ἑνὸς κόσμου συμπλήρωσιν·
ἵνα δείξῃ, μὴ μόνον οἰκείαν ἑαυτῷ φύσιν,
ἀλλὰ καὶ πάντη ξένην ὑποστήσασθαι δυνατὸς ὤν.
Οἰκεῖον μὲν γὰρ θεότητος, αἱ νοεραὶ φύσεις,
καὶ νῷ μόνῳ ληπταί·
ξένον δὲ παντάπασιν, ὅσαι ὑπὸ τὴν αἴσθησιν,
καὶ τούτων αὐτῶν ἔτι ποῤῥωτέρω,
ὅσαι παντελῶς ἄψυχοι καὶ ἀκίνητοι·

Ἀλλὰ τί τούτων ἡμῖν,
τάχα ἂν εἴποι τις τῶν λίαν φιλεόρτων καὶ θερμοτέρων;
Κέντει τὸν πῶλον περὶ τὴν νύσσαν.
Τὰ τῆς ἑορτῆς ἡμῖν φιλοσόφει,
καὶ οἷς προκαθεζόμεθα σήμερον.
Τοῦτο δὴ καὶ ποιήσω, καὶ εἰ μικρὸν ἄνωθεν ἠρξάμην,
οὕτω τοῦ πόθου καὶ τοῦ λόγου βιασαμένων.

ΙΑʹ. Νοῦς μὲν οὖν ἤδη καὶ αἴσθησις,
οὕτως ἀπ' ἀλλήλων διακριθέντα,
τῶν ἰδίων ὅρων ἐντὸς εἱστήκεισαν,
καὶ τὸ τοῦ δημιουργοῦ Λόγου μεγαλεῖον ἐν ἑαυτοῖς ἔφερον, σιγῶντες ἐπαινέται τῆς μεγαλουργίας,
καὶ διαπρύσιοι κήρυκες.
Οὔπω δὲ ἦν κρᾶμα ἐξ ἀμφοτέρων,
οὐδέ τις μίξις τῶν ἐναντίων, σοφίας μείζονος γνώρισμα,
καὶ τῆς περὶ τὰς φύσεις πολυτελείας·
οὐδὲ ὁ πᾶς πλοῦτος τῆς ἀγαθότητος γνώριμος.
Τοῦτο δὴ βουληθεὶς ὁ τεχνίτης ἐπιδείξασθαι Λόγος,
καὶ ζῶον ἓν ἐξ ἀμφοτέρων,
ἀοράτου τε λέγω καὶ ὁρατῆς φύσεως,
δημιουργεῖ τὸν ἄνθρωπον·
καὶ παρὰ μὲν τῆς ὕλης λαβὼν τὸ σῶμα ἤδη προϋποστάσης, παρ' ἑαυτοῦ δὲ πνοὴν ἐνθεὶς
(ὃ δὴ νοερὰν ψυχὴν καὶ εἰκόνα Θεοῦ οἶδεν ὁ λόγος),
οἷόν τινα κόσμον δεύτερον, ἐν μικρῷ μέγαν,
ἐπὶ τῆς γῆς ἵστησιν, ἄγγελον ἄλλον, προσκυνητὴν μικτὸν, ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως,
μύστην τῆς νοουμένης,
βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς,
βασιλευόμενον ἄνωθεν,
ἐπίγειον καὶ οὐράνιον,
|πρόσκαιρον καὶ ἀθάνατον,
ὁρατὸν καὶ νοούμενον,
μέσον μεγέθους καὶ ταπεινότητος·
τὸν αὐτὸν, πνεῦμα καὶ σάρκα·
πνεῦμα διὰ τὴν χάριν, σάρκα διὰ τὴν ἔπαρσιν·
τὸ μὲν, ἵνα μένῃ καὶ δοξάζῃ τὸν εὐεργέτην·
τὸ δὲ, ἵνα πάσχῃ, καὶ πάσχων ὑπομιμνήσκηται
καὶ παιδεύηται τῷ μεγέθει φιλοτιμούμενος·
ζῶον ἐνταῦθα οἰκονομούμενον,
καὶ ἀλλαχοῦ μεθιστάμενον,
καὶ πέρας τοῦ μυστηρίου τῇ πρὸς Θεὸν νεύσει θεούμενον.

Εἰς τοῦτο γὰρ ἐμοὶ φέρει τὸ μέτριον ἐνταῦθα φέγγος τῆς ἀληθείας, λαμπρότητα Θεοῦ καὶ ἰδεῖν καὶ παθεῖν,
ἀξίαν τοῦ καὶ συνδήσαντος, καὶ λύσοντος,
καὶ αὖθις συνδήσοντος ὑψηλότερον.

ΙΒʹ. Τοῦτον ἔθετο μὲν ἐν τῷ παραδείσῳ,
ὅστις ποτὲ ἦν ὁ παράδεισος οὗτος, τῷ αὐτεξουσίῳ τιμήσας,
ἵν' ᾖ τοῦ ἑλομένου τὸ ἀγαθὸν οὐχ ἧττον ἢ τοῦ παρασχόντος τὰ σπέρματα, φυτῶν ἀθανάτων γεωργὸν, θείων ἐννοιῶν ἴσως, τῶν τε ἀπλουστέρων καὶ τῶν τελεωτέρων,
γυμνὸν καὶ ἁπλότητι καὶ ζωῇ τῇ ἀτέχνῳ,
καὶ δίχα παντὸς ἐπικαλύμματος καὶ προβλήματος.
Τοιοῦτον γὰρ ἔπρεπεν εἶναι τὸν ἀπ' ἀρχῆς.
Καὶ δίδωσι νόμον, ὕλην τῷ αὐτεξουσίῳ.
Ὁ δὲ νόμος ἦν ἐντολὴ, ὧν τε μεταληπτέον αὐτῷ φυτῶν,
καὶ οὐ μὴ προσαπτέον.
Τὸ δὲ ἦν τὸ ξύλον τῆς γνώσεως,
οὔτε φυτευθὲν ἀπ' ἀρχῆς κακῶς,
οὔτε ἀπαγορευθὲν φθονερῶς
(μὴ πεμπέτωσαν ἐκεῖ τὰς γλώσσας οἱ θεομάχοι, μηδὲ τὸν ὄφιν μιπείσθωσαν)·
ἀλλὰ καλὸν μὲν εὐκαίρως μεταλαμβανόμενον
(θεωρία γὰρ ἦν τὸ φυτὸν, ὡς ἡ ἐμὲ θεωρία, ἧς μόνοις ἐπιβαίνειν ἀσφαλὲς τοῖς τὴν ἕξιν τελεωτέροις),
οὐ καλὸν δὲ τοῖς ἁπλουστέροις ἔτι,
καὶ τὴν ἔφεσιν λιχνοτέροις, ὥσπερ οὐδὲ τροφὴ τελεία λυσιτελὴς τοῖς ἁπαλοῖς ἔτι καὶ δεομένοις γάλακτος.

Ἐπεὶ δὲ φθόνῳ διαβόλου, καὶ γυναικὸς ἐπηρείᾳ,
ἥν τε ἔπαθεν ὡς ἁπαλωτέρα,
καὶ ἢν προσήγαγεν ὡς πιθανωτέρα
(φεῦ τῆς ἐμῆς ἀσθενείας! ἐμὴ γὰρ ἡ τοῦ προπάτορος),
τῆς μὲν ἐντολῆς ἐπελάθετο τῆς δοθείσης,
καὶ ἡττήθη τῆς πικρᾶς γεύσεως·
ὁμοῦ δὲ τοῦ τῆς ζωῆς ξύλου, καὶ τοῦ παραδείσου,
καὶ τοῦ Θεοῦ, διὰ τὴν κακίαν ἐξόριστος γίνεται,
καὶ τοὺς δερματίνους ἀμφιέννυται χιτῶνας,
ἴσως τὴν παχυτέραν σάρκα, καὶ θνητὴν, καὶ ἀντίτυπον·
καὶ τοῦτο πρῶτον γινώσκει τὴν Ἰδίαν αἰσχύνην,
καὶ ἀπὸ Θεοῦ κρύπτεται.
Κερδαίνει μέν τι κἀνταῦθα·
τὸν θάνατον, καὶ τὸ διακοπῆναι τὴν ἁμαρτίαν,
ἵνα μὴ ἀθάνατον ᾖ τὸ κακόν·
καὶ γίνεται φιλανθρωπία ἡ τιμωρία.
Οὕτω γὰρ ἐγὼ πείθομαι κολάζειν Θεόν.

ΙΓʹ. Πολλοῖς δὲ παιδευθεὶς πρότερον,
ἀντὶ πολλῶν τῶν ἁμαρτημάτων, ὧν ἡ τῆς κακίας ῥίζα ἐβλάστησε κατὰ διαφόρους αἰτίας καὶ χρόνους, λόγῳ,
νόμῳ, προφήταις, εὐεργεσίαις, ἀπειλαῖς, πληγαῖς,
ὕδασιν, ἐμπρησμοῖς, πολέμοις, νίκαις, ἥτταις,
σημείοις ἐξ οὐρανοῦ, σημείοις ἐξ ἀέρος, ἐκ γῆς, ἐκ θαλάττης,
ἀνδρῶν, πόλεων, ἐθνῶν ἀνελπίστοις μεταβολαῖς,
ὑφ' ὧν ἐκτριβῆναι τὴν κακίαν τὸ σπουδαζόμενον ἦν.
Τέλος ἰσχυροτέρου δεῖται φαρμάκου ἐπὶ δεινοτέροις τοῖς ἀῤῥωστήμασιν, ἀλληλοφονίαις, μοιχείαις, ἐπιορκίαις, ἀνδρομανίαις, τὸ πάντων ἔσχατον τῶν κακῶν καὶ πρῶτον, εἰδωλολατρείαις, καὶ τῇ μεταθέσει τῆς προσκυνήσεως ἀπὸ τοῦ πεποιηκότος ἐπὶ τὰ κτίσματα.

Ταῦτα ἐπειδὴ μείζονος ἐδεῖτο τοῦ βοηθήματος,
μείζονος καὶ τυγχάνει.
Τὸ δὲ ἦν αὐτὸς ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος,
ὁ προαιώνιος,
ὁ ἀόρατος,
ὁ ἀπερίληπτος,
ὁ ἀσώματος,
ἡ ἐκ τῆς ἀρχῆς ἀρχὴ,
τὸ ἐκ τοῦ φωτὸς φῶς,
ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας,
τὸ ἐκμαγεῖον τοῦ ἀρχετύπου κάλλους,
ἡ μὴ κινουμένη σφραγὶς,
ἡ ἀπαράλλακτος εἰκὼν,
ὁ τοῦ Πατρὸς ὅρος καὶ λόγος·
ἐπὶ τὴν ἰδίαν εἰκόνα χωρεῖ, καὶ σάρκα
φορεῖ διὰ τὴν σάρκα,
καὶ ψυχῇ νοερᾷ διὰ τὴν ἐμὴν ψυχὴν μίγνυται,
τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον ἀνακαθαίρων.

Καὶ πάντα γίγνεται, πλὴν τῆς ἁμαρτίας, ἄνθρωπος·
κυηθεὶς μὲν ἐκ τῆς Παρθένου,
καὶ ψυχὴν καὶ σάρκα προκαθαρθείσης τῷ Πνεύματι
(ἔδει γὰρ καὶ γέννησιν τιμηθῆναι, καὶ παρθενίαν προτιμηθῆναι)·
προελθὼν δὲ Θεὸς μετὰ τῆς προσλήψεως,
ἓν ἐκ δύο τῶν ἐναντίων, σαρκὸς καὶ Πνεύματος·
ὧν, τὸ μὲν ἐθέωσε, τὸ δὲ ἐθεώθη.

Ὢ τῆς καινῆς μίξεως! ὢ τῆς παραδόξου κράσεως!
ὁ ὢν γίνεται,
καὶ ὁ ἄκτιστος κτίζεται,
καὶ ὁ ἀχώρητος χωρεῖται,
διὰ μέσης ψυχῆς νοερᾶς μεσιτευούσης θεότητι,
καὶ σαρκὸς παχύτητι.
Καὶ ὁ πλουτίζων, πτωχεύει·
πτωχεύει γὰρ τὴν ἐμὴν σάρκα,
ἵν' ἐγὼ πλουτήσω τὴν αὐτοῦ θεότητα.
Καὶ ὁ πλήρης, κενοῦται·
κενοῦται γὰρ τῆς ἑαυτοῦ δόξης ἐπὶ μικρὸν,
ἵν' ἐγὼ τῆς ἐκείνου μεταλάβω πληρώσεως.

Τίς ὁ πλοῦτος τῆς ἀγαθότητος;
Τί τὸ περὶ ἐμὲ τοῦτο μυστήριον;

Μετέλαβον τῆς εἰκόνος, καὶ οὐκ ἐφύλαξα·
μεταλαμβάνει τῆς ἐμῆς σαρκὸς,
ἵνα καὶ τὴν εἰκόνα σώσῃ,
καὶ τὴν σάρκα ἀθανατίσῃ.
∆ευτέραν κοινωνεῖ κοινωνίαν,
πολὺ τῆς προτέρας παραδοξοτέραν·
ὅσῳ τότε μὲν τοῦ κρείττονος μετέδωκε,
νῦν δὲ μεταλαμβάνει τοῦ χείρονος.
Τοῦτο τοῦ προτέρου θεοειδέστερον·
τοῦτο τοῖς νοῦν ἔχουσιν ὑψηλότερον.

Ι∆ʹ. Πρὸς ταῦτα τί φασιν ἡμῖν οἱ συκοφάνται,
οἱ πικροὶ τῆς θεότητος λογισταὶ,
οἱ κατήγοροι τῶν ἐπαινουμένων,
οἱ σκοτεινοὶ περὶ τὸ φῶς,
οἱ περὶ τὴν σοφίαν ἀπαίδευτοι,
ὑπὲρ ὧν Χριστὸς δωρεὰν ἀπέθανε,
τὰ ἀχάριστα κτίσματα, τὰ τοῦ Πονηροῦ πλάσματα;

Τοῦτο ἐγκαλεῖς Θεῷ, τὴν εὐεργεσίαν;
∆ιὰ τοῦτο μικρὸς, ὅτι διὰ σὲ ταπεινός;
Ὅτι ἐπὶ τὸ πλανώμενον ἦλθεν ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς,
ὁ τιθεὶς τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τῶν προβάτων,
ἐπὶ τὰ ὄρη καὶ τοὺς βουνοὺς,
ἐφ' ὧν ἐθυσίαζες, καὶ πλανώμενον εὗρε·
καὶ εὑρὼν, ἐπὶ τῶν ὤμων ἀνέλαβεν, ἐφ' ὧν καὶ τὸ ξύλον·
καὶ λαβὼν, ἐπανήγαγεν ἐπὶ τὴν ἄνω ζωήν·
καὶ ἀναγαγὼν, τοῖς μένουσι συνηρίθμησεν;
Ὅτι λύχνον ἧψε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα,
καὶ τὴν οἰκίαν ἐσάρωσε,
τῆς ἁμαρτίας τὸν κόσμον ἀποκαθαίρων,
καὶ τὴν δραχμὴν ἐζήτησε,
τὴν βασιλικὴν εἰκόνα συγκεχωσμένην τοῖς πάθεσι,
καὶ συγκαλεῖ τὰς φίλας αὐτῷ δυνάμεις ἐπὶ τῇ τῆς δραχμῆς εὑρέσει, καὶ κοινωνοὺς ποιεῖται τῆς εὐφροσύνης,
ἂς καὶ τῆς οἰκονομίας μύστιδας πεποίητο;
Ὅτι τῷ προδρόμῳ λύχνῳ τὸ φῶς ἀκολουθεῖ τὸ ὑπέρλαμπρον, καὶ τῇ φωνῇ ὁ Λόγος,
καὶ τῷ νυμφαγωγῷ ὁ νυμφίος,
κατασκευάζοντι Κυρίῳ λαὸν περιούσιον,
καὶ προκαθαίροντι ἐπὶ τὸ Πνεῦμα διὰ τοῦ ὕδατος;

Ταῦτα ἐγκαλεῖς τῷ Θεῷ;
∆ιὰ ταῦτα ὑπολαμβάνεις χείρονα,
ὅτι λεντίῳ διαζώννυται,
καὶ νίπτει τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν,
καὶ δείκνυσιν ἀρίστην ὁδὸν ὑψώσεως, τὴν ταπείνωσιν;
Ὅτι διὰ τὴν συγκύπτουσαν χαμαὶ ψυχὴν ταπεινοῦται,
ἵνα καὶ συνανυψώσῃ τὸ κάτω νεῦον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας;
Ἐκεῖνο δὲ πῶς οὐ κατηγορεῖς,
ὅτι καὶ μετὰ τελώνων ἐσθίει,
καὶ παρὰ τελώναις, καὶ μαθητεύει τελώνας,
ἵνα καὶ αὐτός τι κερδάνῃ;
Τί τοῦτο;
Τὴν τῶν ἁμαρτωλῶν σωτηρίαν·
εἰ μὴ καὶ τὸν ἰατρὸν αἰτιῷτό τις,
ὅτι συγκύπτει ἐπὶ τὰ πάθη,
καὶ δυσωδίας ἀνέχεται, ἵνα δῷ τὴν ὑγίειαν τοῖς κάμνουσι·
καὶ τὸν ἐπικλινόμενον βόθρῳ διὰ φιλανθρωπίαν,
ἵνα τὸ ἐμπεπτωκὸς κτῆνος, κατὰ τὸν νόμον, ἀνασώσηται.

ΙΕʹ. Ἀπεστάλη μὲν, ἀλλ' ὡς ἄνθρωπος·
διπλοῦς γὰρ ἦν·
ἐπεὶ καὶ ἐκοπίασε, καὶ ἐπείνησε, καὶ ἐδίψησε,
καὶ ἠγωνίασε, καὶ ἐδάκρυσε νόμῳ σώματος·
εἰ δὲ καὶ ὡς Θεὸς, τί τοῦτο;
Τὴν εὐδοκίαν τοῦ Πατρὸς,
ἀποστολὴν εἶναι νόμισον,
ἐφ' ὃν ἀναφέρει τὰ ἑαυτοῦ,
καὶ ὡς ἀρχὴν τιμῶν ἄχρονον, καὶ τοῦ μὴ δοκεῖν εἶναι ἀντίθεος.
Ἐπεὶ καὶ παραδεδόσθαι λέγεται,
ἀλλὰ καὶ ἑαυτὸν παραδεδωκέναι γέγραπται·
καὶ ἐγηγέρθαι παρὰ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἀνειλῆφθαι,
ἀλλὰ καὶ ἑαυτὸν ἀνεστακέναι, καὶ ἀνεληλυθέναι πάλιν.
ἐκεῖνα τῆς εὐδοκίας, ταῦτα τῆς ἐξουσίας.

Σὺ δὲ τὰ μὲν ἐλαττοῦντα λέγεις, τὰ ὑψοῦντα δὲ παρατρέχεις·
καὶ ὅτι μὲν ἔπαθε, λογίζῃ· ὅτι δὲ ἑκὼν, οὐ προστίθης.
Οἷα πάσχει καὶ νῦν ὁ Λόγος!
Ὑπὸ μὲν τῶν, ὡς Θεὸς, τιμᾶται καὶ συναλείφεται·
ὑπὸ δὲ τῶν, ὡς σὰρξ, ἀτιμάζεται καὶ χωρίζεται.
Τίσιν ὀργισθῇ πλέον; Μᾶλλον δὲ τίσιν ἀφῇ;
Τοῖς συναιροῦσι κακῶς, ἢ τοῖς τέμνουσι;
Καὶ γὰρ κἀκείνους διαιρεῖν ἔδει, καὶ τού τους συνάπτειν·
τοὺς μὲν τῷ ἀριθμῷ, τοὺς δὲ τῇ θεότητι.
Προσκόπτεις τῇ σαρκί;
Τοῦτο καὶ Ἰουδαῖοι.
Ἢ καὶ Σαμαρείτην ἀποκαλεῖς;
καὶ τὸ ἑξῆς σιωπήσομαι.
Ἀπιστεῖς τῇ θεότητι;
Τοῦτο οὐδὲ οἱ δαίμονες.
Ὦ δαιμόνων ἀπιστότερε, καὶ Ἰουδαίων ἀγνωμονέστερε!
Ἐκεῖνοι τὴν τοῦ Υἱοῦ προσηγορίαν,
ὁμοτιμίας φωνὴν ἐνόμισαν·
οὗτοι τὸν ἐλαύνοντα Θεὸν ᾔδεσαν.
Ἐπείθοντο γὰρ ἐξ ὧν ἔπασχον.
Σὺ δὲ, οὐδὲ τὴν ἰσότητα δέχῃ, οὐδὲ ὁμολογεῖς τὴν θεότητα.
Κρεῖττον ἦν σοι περιτετμῆσθαι καὶ δαιμονᾷν, ἵν' εἴπω τι καὶ γελοίως, ἢ ἐν ἀκροβυστίᾳ καὶ ὑγιείᾳ διακεῖσθαι πονηρῶς καὶ ἀθέως.

Ιςʹ. Μικρὸν μὲν οὖν ὕστερον ὄψει καὶ καθαιρόμενον Ἰησοῦν ἐν τῷ Ἰορδάνῃ τὴν ἐμὴν κάθαρσιν·
μᾶλλον δὲ ἁγνίζοντα τῇ καθάρσει τὰ ὕδατα (οὐ γὰρ δὴ αὐτὸς ἐδεῖτο καθάρσεως, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου),
καὶ σχιζομένους τοὺς οὐρανοὺς, καὶ ὑπὸ τοῦ συγγενοῦς Πνεύματος μαρτυρούμενον,
καὶ πειραζόμενον, καὶ νικῶντα,
καὶ ὑπὸ ἀγγέλων ὑπηρετούμενον,
καὶ θεραπεύοντα πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν,
καὶ ζωοποιοῦντα νεκροὺς
(ὡς ὄφελόν γε καὶ σὲ τῇ κακοδοξίᾳ νενεκρωμένον),
καὶ δαίμονας ἀπελαύνοντα,
τὰ μὲν δι' ἑαυτοῦ,
τὰ δὲ διὰ τῶν μαθητῶν,
καὶ ἄρτοις ὀλίγοις τρέφοντα μυριάδας,
καὶ πεζεύοντα πέλαγος,
καὶ προδιδόμενον,
καὶ σταυρούμενον,
καὶ συσταυροῦντα τὴν ἐμὴν ἁμαρτίαν·
ὡς ἀμνὸν προσαγόμενον,
καὶ ὡς ἱερέα προσάγοντα,
ὡς ἄνθρωπον θαπτόμενον,
καὶ ὡς Θεὸν ἐγειρόμενον,
εἶτα καὶ ἀνερχόμενον,
καὶ ἥξοντα μετὰ τῆς ἑαυτοῦ δόξης.

Πόσαι μοι πανηγύρεις καθ' ἕκαστον τῶν τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων!
Ὧν ἁπάντων κεφάλαιον ἓν,
ἡ ἐμὴ τελείωσις καὶ ἀνάπλασις,
καὶ πρὸς τὸν πρῶτον Ἀδὰμ ἐπάνοδος.

ΙΖʹ. Νυνὶ δέ μοι δέξαι τὴν κύησιν, καὶ προσκίρτησον·
εἰ καὶ μὴ ὡς Ἰωάννης ἀπὸ γαστρὸς,
ἀλλ' ὡς ∆αβὶδ ἐπὶ τῇ καταπαύσει τῆς κιβωτοῦ.
Καὶ τὴν ἀπογραφὴν αἰδέσθητι,
δι' ἣν εἰς οὐρανοὺς ἐγράφης·
καὶ τὴν γέννησιν σεβάσθητι,
δι' ἣν ἐλύθης τῶν δεσμῶν τῆς γεννήσεως·
καὶ τὴν Βηθλεὲμ τίμησον τὴν μικρὰν,
ἥ σε πρὸς τὸν παράδεισον ἐπανήγαγε·
καὶ τὴν φάτνην προσκύνησον,
δι' ἣν ἄλογος ὢν, ἐτράφης ὑπὸ τοῦ Λόγου.
Γνῶθι, ὡς βοῦς, τὸν κτησάμενον,
Ἡσαΐας διακελεύεταί σοι,
καὶ, ὡς ὄνος, τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ·
εἴτε τῶν καθαρῶν τις εἶ,
καὶ ὑπὸ τὸν νόμον, καὶ μηρυκισμὸν ἀναγόντων τοῦ λόγου, καὶ πρὸς θυσίαν ἐπιτηδείων·
εἴτε τῶν ἀκαθάρτων τέως, καὶ ἀβρώτων, καὶ ἀθύτων, καὶ τῆς ἐθνικῆς μερίδος.
Μετὰ τοῦ ἀστέρος δράμε,
καὶ μετὰ Μάγων δωροφόρησον, χρυσὸν, καὶ λίβανον, καὶ σμύρναν, ὡς βασιλεῖ, καὶ ὡς Θεῷ, καὶ ὡς διὰ σὲ νεκρῷ.
Μετὰ ποιμένων δόξα σον, μετὰ ἀγγέλων ὕμνησον,
μετὰ ἀρχαγγέλων χόρευσον.
Ἔστω κοινὴ πανήγυρις οὐρανίων καὶ ἐπιγείων δυνάμεων.
Πείθομαι γὰρ κἀκείνας συναγάλλεσθαι καὶ συμπανηγυρίζειν σήμερον·
εἴπερ εἰσὶ φιλάνθρωποι καὶ φιλόθεοι,
ὥσπερ ἃς ∆αβὶδ εἰσάγει μετὰ τὸ πάθος συνανιούσας Χριστῷ, καὶ προσυπαντώσας, καὶ διακελευομένας ἀλλήλαις τὴν τῶν πυλῶν ἔπαρσιν.

ΙΗʹ. Ἓν μίσησον τῶν περὶ τὴν Χριστοῦ γένναν,
τὴν Ἡρώδου παιδοκτονίαν·
μᾶλλον δὲ καὶ ταύτην αἰδέσθητι,
τὴν ἡλικιῶτιν Χριστοῦ θυσίαν,
τοῦ καινοῦ σφαγίου προθυομένην.
Ἂν εἰς Αἴγυπτον φεύγῃ, προθύμως συμφυγαδεύθητι.
Καλὸν τῷ Χριστῷ συμφεύγειν διωκομένῳ.
Ἂν ἐν Αἰγύπτῳ βραδύνῃ, κάλεσον αὐτὸν ἐξ Αἰγύπτου, καλῶς ἐκεῖ προσκυνούμενον.
∆ιὰ πασῶν ὅδευσον ἀμέμπτως τῶν ἡλικιῶν Χριστοῦ καὶ δυνάμεων, ὡς Χριστοῦ μαθητής.
Ἁγνίσθητι, περιτμήθητι,
περιελοῦ τὸ ἀπὸ γενέσεως κάλυμμα.
Μετὰ τοῦτο δίδαξον ἐν τῷ ἱερῷ,
τοὺς θεοκαπήλους ἀπέλασον·
λιθάσθητι, ἂν τοῦτο δέῃ παθεῖν·
λήσῃ τοὺς βάλλοντας, εὖ οἶδα,
φεύξῃ καὶ διὰ μέσου αὐτῶν, ὡς Θεός.
Ὁ Λόγος γὰρ οὐ λιθάζεται.
Ἂν Ἡρώδῃ προσαχθῇς, μηδὲ ἀποκριθῇς τὰ πλείω.
Αἰδεσθήσεταί σου καὶ τὴν σιωπὴν πλέον ἢ ἄλλων τοὺς μακροὺς λόγους.
Ἂν φραγελλωθῇς, καὶ τὰ λειπόμενα ζήτησον.
Γεῦσαι χολῆς, διὰ τὴν γεῦσιν·
ὄξος ποτίσθητι,
ζήτησον ἐμπτύσματα,
δέξαι ῥαπίσματα, κολαφίσματα·
ἀκάνθαις στεφανώθητι,
τῷ τραχεῖ τοῦ κατὰ Θεὸν βίου·
περιβαλοῦ τὸ κόκκινον, δέξαι κάλαμον,
προσκυνήθητι παρὰ τῶν παιζόντων τὴν ἀλήθειαν·
τέλος συσταυρώθητι, συννεκρώθητι,
συντάφηθι προθύμως, ἵνα καὶ συναναστῇς,
καὶ συνδοξασθῇς, καὶ συμβασιλεύσῃς,
Θεὸν ὁρῶν ὅσον ἐστὶ, καὶ ὁρώμενος,
τὸν ἐν Τριάδι προσκυνούμενόν τε καὶ δοξαζόμενον,
ὃν καὶ νῦν τρανοῦσθαι ἡμῖν εὐχόμεθα,
ὅσον ἐφικτὸν τοῖς δεσμίοις τῆς σαρκὸς,
ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ἀμήν.


Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, © 2006. Επιτρέπεται η ελεύθερη χρήση του υλικού με αναφορά στην πηγή προέλευσής του.

Your rating: None Average: 5 (1 vote)


Η Θεία Λειτουργία

Η Θεία Λειτουργία στα Αραβικά -

خدمة القداس الإلهي عربي

Πειραϊκὴ Ἐκκλησία

Ακούστε (((ο)))
Πειραϊκή Εκκλησία 912fm

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ

Κάθε λογισμὸς καὶ κάθε αἴσθηση ὁδηγοῦν σταδιακὰ τὴν ψυχὴ εἴτε πρὸς τὸν παράδεισο εἴτε πρὸς τὴν κόλαση.

Ἄν ὁ λογισμὸς εἶναι ἔλλογος, τότε συνδέει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Θεὸ Λόγο, μὲ τὸν ὕψιστο Λογισμό, μὲ τὴν Παναξία, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ὁ παράδεισος.

παράδεισος

Ἐάν πάλι εἶναι ἄλογος ὁ λογισμὸς ἤ καὶ παράλογος, τότε συνδέει ἀναπόφευκτα τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν Παράλογο, τὸν Ἀνόητο, μὲ τὸν διάβολο, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἤδη ἡ κόλαση.

Ὅσα ἰσχύουν γιὰ τὸν λογισμὸ, ἰσχύουν καὶ γιὰ τις αἰσθήσεις. Ὅλα ἀρχίζουν ἐδῶ, ἀπὸ τὴν γῆ: καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ἐγὼ πατὴρ, ἐγὼ ἀδελφὸς, ἐγὼ νυμφίος, ἐγὼ οἰκία, ἐγὼ τροφὴ, ἐγὼ ἱμάτιον, ἐγὼ ῥίζα, ἐγὼ θεμέλιος, πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς ἐγώ· μηδενὸς ἐν χρείᾳ καταστῇς. Ἐγὼ καὶ δουλεύσω· ἦλθον γὰρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγὼ καὶ φίλος, καὶ μέλος, καὶ κεφαλὴ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ ἀδελφὴ, καὶ μήτηρ, πάντα ἐγώ· μόνον οἰκείως ἔχε πρὸς ἐμέ. Ἐγὼ πένης διὰ σέ· καὶ ἀλήτης διὰ σέ· ἐπὶ σταυροῦ διὰ σὲ, ἐπὶ τάφου διὰ σέ· ἄνω ὑπὲρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρὶ, κάτω ὑπὲρ σοῦ πρεσβευτὴς παραγέγονα παρὰ τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σὺ, καὶ ἀδελφὸς, καὶ συγκληρονόμος, καὶ φίλος, καὶ μέλος. Τί πλέον θέλεις; τί τὸν φιλοῦντα ἀποστρέφῃ; τί τῷ κόσμῳ κάμνεις; τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον;  περισσότερα »»»

Η Ελλάδα και ο Υμνος της Ελευθερίας

Ελληνική σημαία - Ελλάς - Ελευθερία

You are missing some Flash content that should appear here! Perhaps your browser cannot display it, or maybe it did not initialize correctly.

Υπεραγία Παρθένος Θεοτόκος Μαρία

Κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δὲ λογισμοὺς λαῶν καὶ ἀθετεῖ βουλὰς ἀρχόντων· ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα μένει, λογισμοὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ εἰς γενεὰν καὶ γενεάν. (Ψαλ. 32, 10-11)

εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται καὶ ἔστιν ἀπίστου χείρων. (Τιμ.Α 5,8)

Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Μέγας

Οἱ ἄνθρωποι καταχρηστικά λέγονται λογικοί. Δεν εἶναι λογικοὶ ὅσοι ἔμαθαν ἀπλῶς τὰ λόγια καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλ' ὅσοι ἔχουν τὴ λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καἰ ποιὸ τὸ κακό καὶ ἀποφεύγουν τὰ πονηρὰ καὶ βλαβερὰ στὴν ψυχή, τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ ψυχωφελῆ, τὰ ἀποκτοῦν πρόθυμα μὲ τὴ μελέτη καὶ τὰ ἐφαρμόζουν μὲ πολλὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Αὐτοὶ μόνοι πρέπει νὰ λέγονται ἀληθινὰ λογικοὶ ἄνθρωποι.

St Antony the Great

Ἐφ᾿ ὅσον ἐννοεῖς τὰ περὶ Θεοῦ, νὰ εἶσαι εὐσεβής, χωρὶς φθόνο, ἀγαθός, σώφρων, πράος, χαριστικὸς κατὰ δύναμιν, κοινωνικός, ἀφιλόνεικος καὶ τὰ ὅμοια. Διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ἀπαραβίαστο ἀπόκτημα τῆς ψυχῆς, νὰ ἀρέσει στὸ Θεὸ μὲ τέτοιες πράξεις καὶ μὲ τὸ νὰ μὴν κρίνει κανέναν καὶ νὰ λέει γιὰ κανέναν, ὅτι ὁ δείνα εἶναι κακὸς καὶ ἁμάρτησε. Ἀλλὰ καλλίτερο εἶναι νὰ συζητᾶμε τὰ δικά μας κακά, καὶ νὰ ἐρευνᾶμε μέσα μας τὴ δική μας πολιτεία, ἐὰν εἶναι ἀρεστὴ στὸ Θεό. Διότι, τί μᾶς μέλει ἐμᾶς, ἐὰν ὁ ἄλλος εἶναι πονηρός;

περισσότερα